تونسیلکتومی یا برداشتن لوزه یکی از رایج ترین جراحی هایی است که روی کودکان انجام می شود اما تصمیم به انجام آن نباید ساده گرفته شود. در سال 1965، حدود یک میلیون عمل جراحی لوزه (با یا بدون آدنوئیدکتومی، جراحی که اغلب به طور همزمان با برداشتن لوزه انجام می شود) روی کودکان کمتر از 15 سال انجام شد. تا سال 2006 این تعداد به نصف کاهش یافت و تا سال 2010 دوباره به نصف کاهش یافت. در واقع از هر پنج کودکی که جراحی لوزه انجام می شود، یک نفر دچار عارضه می شود. شایع ترین مشکل، مشکل تنفسی است که می تواند از هر 10 نفر یک نفر را تحت تاثیر قرار دهد. خونریزی از هر 20 نفر یک نفر را تحت تاثیر قرار می دهد و ممکن است روزها پس از جراحی، پس از بازگشت کودک به خانه اتفاق بیفتد. در حالی که عوارض قابل درمان هستند و مرگ بسیار نادر است، اما به وضوح عملی است که فقط در صورت لزوم باید انجام شود.

دو دلیل اصلی برای انجام عمل جراحی لوزه وجود دارد، هر بیمار و هر موقعیتی متفاوت است. برای گرفتن بهترین تصمیم مهم است که پزشک متخصص کودکان تصمیم بگیرد که آیا کودک شما به جراحی لوزه نیاز دارد یا خیر؟

اولین دلیل برای برداشتن لوزه: انسداد

لوزه ها (و آدنوئیدها) می توانند به اندازه ای بزرگ شوند که راه هوایی را مسدود کنند و تنفس را دشوار کنند. این امر می تواند به ویژه زمانی که فرد دراز کشیده است قابل توجه باشد، مانند هنگام خواب، زمانی که نیروی جاذبه لوزه ها را به سمت راه هوایی پایین می آورد. این منجر به وضعیتی به نام آپنه انسدادی خواب (OSA) می شود که می تواند جدی باشد و منجر به مشکلات سلامتی و رفتاری در کودکان شود.

خروپف در هنگام خواب برای تشخیص آپنه انسدادی خواب کافی نیست. "آپنه" به این معنی است که فرد واقعاً نفس خود را متوقف می کند، بنابراین آنچه والدین باید به آن گوش دهند فقط خروپف نیست، بلکه مکث در تنفس است. این می تواند مانند صدای خفه کننده و به دنبال آن سکوت باشد. والدینی که فرزندانشان از این مشکل رنج می برند اغلب در طول شب بیدار می شوند تا موقعیت کودک خود را در رختخواب تنظیم کنند.

گاهی اوقات داستان آنقدر واضح است (ویدیوهای والدین با تلفن های هوشمند می تواند بسیار مفید باشد)، و لوزه ها آنقدر بزرگ هستند که تصمیم برای انجام عمل جراحی ساده است، و جراحی بسیار مفید است. اما اغلب آنقدر واضح نیست، به خصوص زمانی که لوزه ها (یا آدنوئیدها) آنقدر بزرگ نیستند. هنگامی که مشخص نیست، اغلب پزشک یک مطالعه خواب به نام پلی سومنوگرام (PSG) را تجویز می کند. در طول این مطالعه، کودک در هنگام خواب تحت نظر قرار می گیرد تا درک بهتری از آنچه در حال رخ دادن است داشته باشد.

این مطالعات بسیار مفید هستند، اما کامل نیستند. آنها همیشه پیش بینی نمی کنند که آیا یک کودک مشکلات سلامتی و رفتاری که ما نگران آن هستیم خواهد داشت یا نه، یا اینکه آیا بعد از عمل جراحی بهبود می یابد یا خیر.این امر می تواند به ویژه زمانی که یک کودک اضافه وزن دارد صادق باشد، زیرا اضافه وزن می تواند باعث آپنه یا بدتر شدن آن شود و آپنه ممکن است با برداشتن لوزه بهتر شود یا خیر. راه‌های دیگری برای مدیریت آپنه انسدادی خواب به جز جراحی وجود دارد، از جمله دستگاه‌های فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) و سایر دستگاه‌ها، داروها و موقعیت‌یابی. هنگامی که مشخص نیست که برداشتن لوزه لازم است، زمانی که والدین ترجیح می دهند آن را انجام ندهند، یا دلایل دیگری برای انجام ندادن آن وجود دارد (مانند مشکلات خونریزی شناخته شده یا سایر مشکلات پزشکی که جراحی را خطرناک می کند)، این اقدامات دیگر را می توان امتحان کرد.